Carsten VOLLMER

carsten Vollmer

Niemiecki kompozytor poruszający się w obszarach stylistycznych noise industrialu. Działalność artystyczną rozpoczął na przełomie lat 1987/1988 zakładając solowy projekt Atomare Finsternis, którego nazwę wkrótce zmienił na D.M.A.D.T. Pod koniec lat 80. utworzył wspólnie ze swoją żoną eksperymentalno-noise’owy duet Bär & Co. Punktem wyjścia jego twórczości jest fascynacja antymuzyczną materią foniczną, szczególnie o bardzo wysokich rejestrach tonowych. Zasłynął repertuarem charakteryzującym się improwizowaną narracją dźwiękową o chaotycznej strukturze aranżacyjnej, utrzymanym w konwencji artystycznego hałasu. Skomponowane nagrania opiera na wzajemnym konfrontowaniu wszelkich kakofonicznych zakłóceń elektronicznych oraz różnorodnych sprzężeń powstałych w wyniku przetwarzania głosu ludzkiego i brzmienia uderzanych lub pocieranych przedmiotów metalowych. Początkowo bazował na możliwościach dźwiękowych syntezatorów analogowych, automatu perkusyjnego oraz standardowych efektów gitarowych. W latach 2000. postanowił tworzyć jedynie za pomocą samodzielnie wykonanych urządzeń elektronicznych do generowania, modulowania i przetwarzania skrajnie dysonansowych tekstur dźwiękowych.  Z reguły poprzez muzykę stara się wyrażać swój anarchistyczny stosunek do rzeczywistości, który często przyjmuje postać paralel do konkretnych zjawisk społeczno-politycznych, np. faszystowskiego ludobójstwa, działalności lewicującej organizacji paramilitarnej Grupa Ralfa Forstera, a także współczesnych przypadków masowych morderstw. Od początku aktywności prowadzi własną oficynę wydawniczą Cat Killer. 

Rekomendowane wydawnictwa:

jako D.M.A.D.T. Rustikal Industrial” (Cat Killer ???) kaseta 
jako Bär & Co. —Z—” (Cat Killer 1992kaseta 
Arbeit Nummer 4” (Kadath 1997) kaseta
Arbeit Nummer 17 – Leichenwolf 1008” (Sick Art Products 2009CD-R 
Arbeit Nummer 19 – Die Moebius Frequenzen” (L. White Records 2011CD-R 

VIOLENCE AND THE SACRED

VIOS

Kanadyjski projekt zaliczany do nurtu eksperymentalnego postindustrialu. Powstał w 1985 roku w wyniku pojawienia się szansy występu przed koncertem Chris And Cosey. Jego skład personalny podlegał częstym zmianom i posiadał otwartą formułę polegającą na dostosowywaniu w zależności od planowanego konceptu materiału muzycznego lub wystąpienia na żywo. Trzon zespołu stanowili: Graham „Kompost” Stewart (wcześniej Platypus Rex), Greg „Potemkin” Van Alstyne (wcześniej Believer’s Voice Of Victory) i Scott „Sri” Kerr (wcześniej Polkaholics i Believer’s Voice Of Victory). Istotny wpływ na estetyczny wizerunek grupy mieli również: Ted Wheeler, Lynna Landstreet (w 1986 roku opuściła formację zakładając eksperymentalny projekt teatralno-muzyczny Mourning Sickness), St. Deborah (aktywna jedynie w studyjnych sesjach nagraniowych), Cal Woodruff, Robert Kennedy (do 1986 roku) i Michael Fitzgerald (do 1985 roku). Ponadto okazyjnie współpracowali m.in. z Trevorem Malcolmem (ex – Butthole Surfers), Soon (ex – Polkaholics), Jackiem Wrightem oraz Johnem Dubielem. W początkowym okresie jednym z efektów tej artystycznej kooperacji był doraźnie utworzony zespół Time Collapse Agony. Uwagę odbiorców zwrócili rozbudowanym pod względem formalnym repertuarem o kakofonicznej specyfice stylistycznej, charakteryzującym się wielowątkową narracją dźwiękową opartą na technikach kompozytorskich elektroakustycznej improwizacji. Do jego tworzenia wykorzystywali zarówno brzmienie tradycyjnych instrumentów (np. wiolonczeli, saksofonu, vihueli czy gitary), syntezatorów analogowych, magnetofonu szpulowego, automatu perkusyjnego, samodzielnie wykonanych instrumentów, a także przetworzonych odgłosów otoczenia. Dysonansowe sprzężenia zakłóceń elektronicznych wraz z akustyczną dysharmonią były urozmaicane wybranymi fragmentami przekształconych standardów muzycznych, muzyki sakralnej lub audycji radiowych, kobiecymi melodeklamacjami zawierającymi odczytywane fragmenty m.in. poezji Lautréamonta, prozy Williama S. Burroughsa czy filozoficznego dorobku Friedricha Nietzschego, natomiast w przypadku wystąpień na żywo – dodatkowo wizualnymi prezentacjami slajdów i projekcjami filmowymi. Sięgając po wybrane aspekty światopoglądowe nihilizmu, anarchizmu, postmodernizmu, radykalnego feminizmu oraz mrocznego wymiaru erotyzmu realizowali z jednej strony postulat „dostępu do informacji”, egzemplifikując tym samym swój związek z muzyką industrialną, z drugiej – pragnęli katalizować interakcję pomiędzy członkami zespołu a odbiorcami. Celem takiej narracji miało być zwrócenie uwagi na dysfunkcyjność społeczeństwa, a także pogłębiającą się dezintegrację człowieka w perspektywie dynamicznego postępu technologicznego i przemian kulturowych. W 1989 roku z zespołu odszedł Carr na skutek pogłębiających się konfliktów z pozostałymi jego członkami. Od tego momentu formacja występowała jako duet ze Stewartem i Wheelerem w składzie. Obaj również w 1991 roku współpracowali z Christophem Heemannem będąc na krótko członkami Hirsche Nicht Auf Sofa (H.N.A.S.). W 1996 roku grupa zawiesiła aktywność muzyczną. Po jedenastu latach projekt wznowił działalność już jako solowe przedsięwzięcie Stewarta (Wheeler zmarł w 2007 roku), który przyjął nazwę Viosac i uruchomił własną oficynę wydawniczą VATS. W 2011 roku z nieznanych przyczyn nieoficjalnie zakończył działalność. 

Rekomendowane wydawnictwa:

Arkinoid” (VATS 1987) CD-R
No Be Many Maybe” (John Doe Recordings 1988) kaseta 
The Song Of Labrador” (Artware Production 1992) CD 
jako Viosac Dawning Luminosity” (VATS 2010) CD
Scarcely A Pause In The Process Of Butchering” (VATS 2011) CD-R 

VESELÍ FILIŠTÍNOVÉ

Veselí Filištínové

Czeska grupa poruszająca się w obszarach stylistycznych industrialnej awangardy muzyki rockowej. Powstała w 1985 roku jako trio z inicjatywy Antonína Hlávki (jej lidera i jedynego stałego członka), Andreja Pastorka oraz Martina Kreuzberga. Skład personalny posiadał otwartą formułę i podlegał licznym zmianom. Uzupełniali go m.in. Kateřina Sidonová, Jaroslav Palát (lider m.in. Disharmonic Ballet i Suicidal Meditations), Zbyněk Heřmánek oraz Jan Limburský. Zespół zasłynął żywiołowymi koncertami, w czasie których prezentował dojmujący repertuar nieuporządkowany formalnie, pełen ostrych dysonansów, urozmaicony brzmieniowo, przenikliwie hałaśliwy i jednostajnie zrytmizowany. Łączył elementy stylistyczne postpunkowej nowej fali, psychodelii rockowej oraz muzyki industrialnej. Do jego tworzenia wykorzystywali zarówno tradycyjne instrumenty akustyczne (np. zestawy perkusyjne, gitary elektryczne, saksofony), jak i przedmioty codziennego użytku, odpady metalowe o przemysłowym zastosowaniu, generatory szumu, multiefekty, syntezatory, gramofon, a także spreparowane na taśmach kolaże dźwiękowe utrzymane w konwencji kakofonicznych tekstur antymuzycznych. W tekstach, które były autorstwa małoletniego syna poety zaprzyjaźnionego z grupą, eksponowano przygnębiający nastrój wszechobecnego rozkładu, przerażenia i śmierci. Choć formacja oficjalnie zakończyła działalność w 1992 roku, to nie odmawia występów na żywo, jak miało to miejsce w 2011 roku z okazji opublikowania trzypłytowego wydawnictwa podsumowującego dorobek muzyczny zespołu.

Rekomendowane wydawnictwa:

„Šithauz” (Corossive Tapes 1987) kaseta
„Šithauz Komplet 1985-1992″ (Guerilla Records 2011) 3 x CD

UBEBOET

UBEBOET

Solowy projekt Miguela Angela Tolosy (ur. 1969), wywodzącego się z środowiska akademickiego hiszpańskiego inżyniera dźwięku i kompozytora zaliczanego do nurtu industrialnego ambientu. Znany jest również z występów pod własnym nazwiskiem (najczęściej jako M.A. Tolosa) oraz prowadzenia oficyny wydawniczej CONV (niekiedy jako CON-V Edition). Zadebiutował w 2004 roku. Początkowo sygnował swoje nagrania nazwą m__. Pod takim pseudonimem współtworzył również z Filipem Cruzem duet Doktràz. Uwagę odbiorców zwrócił repertuarem o mrocznym zabarwieniu fonicznym, na który złożyły się utwory o statycznej konstrukcji aranżacyjnej, charakteryzujące się jednocześnie wielowątkową narracją dźwiękową i zróżnicowanym wykorzystaniem tekstur elektroakustycznych. W procesie tworzenia operuje w różnym stopniu przetworzonymi odgłosami otoczenia (zarówno z środowiska naturalnego, jak i cywilizacyjnego), brzmieniem gitary, dzięki której uzyskuje niskotonowe zakłócenia elektroniczne, nadajnikami radiowymi, a także sprzętem i oprogramowaniem komputerowym. Chętnie współpracuje z innymi wykonawcami reprezentującymi często odmienne style muzyczne. W swoim dorobku posiada udane występy i wspólne projekty m.in. z Ingarem Zachem, Johnem Hudakiem czy Pablem Rechem.

Rekomendowane wydawnictwa:

Spectra” (Twenty Hertz 2007CD-R
Albada” (The Locus Of Assemblage 20073” CD-R 
Archival” (Moving Furniture Records 2010) LP 
Haereo” (Mystery Sea 2015CD
jako Miguel Angel Tolosa Ephimeral” (Sofa 2017CD 

URBAIN AUTOPSY

Urbain Autopsy

Francuski zespół zaliczany do nurtu industrialnej awangardy muzyki rockowej. Powstał w 1983 roku z inicjatywy twórcy mailartowego Christophe’a „Chris P.” Mielle’a, który w drugiej połowie lat 80. prowadził również oficynę wydawniczą Medicinal Tapes. Skład personalny uzupełniali: José Vinci, Pascal „Verth” Jeannet i Christophe Bergeron. Zasłynęli wyrazistym stylistycznie repertuarem przejawiającym zabarwienie punkową ekspresją, na który złożyły się krótkie oraz uproszczone formalnie kompozycje charakteryzujące się nieregularną i przenikliwą rytmiką, dysonansowymi zakłóceniami elektronicznymi, a także skrajnie neurotycznymi partiami wokalnymi. Do jego tworzenia wykorzystywali brzmienie gitary basowej, syntezatory analogowe, automat perkusyjny oraz spreparowane na taśmach efekty dźwiękowe. W tekstach, które stanowiły z reguły popularyzację postaw antysystemowych, artykułowano bezwzględny sprzeciw wobec wszelkich represji na tle politycznym, jednocześnie wyrażając potrzebę emancypacji jednostki we współczesnym, stechnologizowanym i zdehumanizowanym społeczeństwie. Grupa z niewyjaśnionych przyczyn zakończyła działalność w 1989 roku. Pod koniec istnienia jej członkowie próbowali swoich sił w projektach solowych lub w doraźnych formacjach, jak np. Margaret Freeman (krótkotrwały duet z przełomu lat 80. i 90., którego tworzyli Mielle i Jeannet). Vinci występował pod nazwą Sha 261 oraz prowadził kasetową oficynę wydawniczą Tears Compilations. Bergeron współtworzył z Ericiem Sterenfeldem i Phillippem Royerem trio La Tête À L’Envers Et Ses Malentendus, a także występował solo m.in. jako Ob Ovo i Mouse Clinic.

Rekomendowane wydawnictwa:

Autopsies” (Rotorelief 1986LP
From Somewhere To Nowhere” (Rotorelief 19872 x LP 
we współpracy z K… Ashquelon” (S.J. Organisation 1987) kaseta 
„Inonu” (Tears Compilations 1988) 2 x kaseta 
1984-1987” (Vinyl Vidi Vinci Records / Sam Play 2014LP 

USTAD ONI

Często pojawia się również w skróconym zapisie jako Ustad. Powstały prawdopodobnie w 1988 roku jeden z projektów Larry’ego Gregory’ego, amerykańskiego kompozytora poruszającego się w obszarach stylistycznych eksperymentalnego postindustrialu. Wcześniej (od 1986 roku) współtworzył z T.D. Cerchiem grupy Jittery Sphincter Laboratories i Sterile Womans Icy Majesty. Ponadto na przełomie lat 80. i 90. współpracował z Jimem Leggettem (znanym z prowadzenia oficyny wydawniczej Bureaucracy Of Hope oraz występów m.in. w formacjach Jesus Penis, Blistering Moments czy Yohimbi Orchestra) w projekcie Surgical Il’s. W niewielkim dorobku wydawniczym, który w przeważającej części opublikował nakładem własnej oficyny J.S. Laboratories, zawarł repertuar łączący elementy stylistyczne elektronicznego krautrocka, industrialnego ambientu oraz industrialnej awangardy muzyki rockowej. Stosując techniki kompozytorskie elektroakustycznej improwizacji tworzył nagrania formalnie rozbudowane, które charakteryzowały się repetytywną narracją dźwiękową oraz heterogenicznym zastosowaniem tekstur antymuzycznych. Do ich wykreowania wykorzystywał przetworzone brzmienie syntezatorów analogowych, liczne przetworniki elektroniczne, zniekształcony głos ludzki oraz odgłosy otoczenia. Poprzez muzykę starał się oddać atmosferę mitologicznej rzeczywistości, schyłku starożytnych cywilizacji, a także pogańskiej duchowości. Z niewyjaśnionych powodów działalność artystyczną i wydawniczą zakończył w 1996 roku.

Rekomendowane wydawnictwa:

The Single Eye Of Day” (J.S. Laboratories 1988kaseta
Artless Girl” (J.S. Laboratories 1988kaseta
Last Pyramid” (J.S. Laboratories 1988kaseta 
New Age White Wash” (J.S. Laboratories 1988kaseta 
Cave Paintings” (Sound Of Pig 1989kaseta 

 

UNDERCURRENT

Powstały w 1986 roku solowy projekt Billa „Y” Jaegera, amerykańskiego kompozytora zaliczanego do nurtu eksperymentalnego postindustrialu. Doraźnie jego skład zasilał Peter „Z” Ragan, znany ze współtworzenia w latach 90. takich grup, jak Life Garden czy The Amnesia Quartet. Uwagę odbiorców zwrócił repertuarem charakteryzującym się oniryczną narracją dźwiękową, złożonym z nagrań o niebanalnych rozwiązaniach aranżacyjnych oraz stonowanej ekspresji fonicznej. W procesie komponowania odrzucał brzmienie tradycyjnych instrumentów i syntezatorów. Z reguły do jego tworzenia wykorzystywał jedynie przetworzone elektronicznie szmery uderzanych lub pocieranych przedmiotów metalowych, a także zarejestrowane odgłosy otoczenia, które niekiedy wzbogacał zakłóceniami pochodzącymi z odbiorników radiowych. Z nieznanych powodów zakończył działalność artystyczną w 1990 roku. Cały swój zasadniczy dorobek muzyczny opublikował nakładem własnej oficyny wydawniczej Piranha Produktion.

Rekomendowane wydawnictwa:

„Kelpi” (Piranha Produktion 1986) kaseta
„Industrial Si’Ence” (Piranha Produktion 1987) kaseta
„Trig P.Tôma” (Piranha Produktion 1988) kaseta
„Functionally Illegitimate” (Piranha Produktion 1990) kaseta
„Songs For Awakening” (Dreamhunter 1992) CD